2026-01-18
Woensdag 7 januari
05:30. De wekker gaat en ik kijk uit het raam. Een boom, bedekt met centimeters sneeuw. Je zou zeggen: geen weer om te vliegen. Maar wij geloven in het Wonder van Málaga.
Om 06:15 verzamelen we bij ASWH en rijden we met twee volgepakte busjes richting Schiphol. Schiphol? Jazeker, want de vlucht vanuit Rotterdam was geannuleerd en razendsnel omgezet naar Schiphol.
De weersvoorspellingen waren bar en boos: centimeters sneeuw voor heel Nederland. Gelukkig waren de taxichauffeurs ervaren en brachten zij ons met 110 km/u over een ijsbaan veilig naar Schiphol. Er was geen hond te bekennen en binnen een halfuurtje hadden we de koffers ingecheckt. De meeste mannen zaten al snel aan een welverdiende kop koffie.
Na de duty free te hebben afgerend, was het alweer tijd om te boarden. Bij de gate spotten we nog enkele bekende Nederlanders uit de Schiphol-documentaire en werden er wat woorden gewisseld. Even de-icen en hop, aan boord. Je bent al zo ver, maar zal het vliegtuig écht opstijgen terwijl alles buiten wit is? Zou het Wonder van Málaga dan toch gebeuren?
De vlucht duurde 2 uur en 25 minuten. De piloot maakte genoeg grapjes om ons te entertainen.
“Welkom op de luchthaven van Málaga. Blijft u alstublieft zitten met uw stoelriem gesloten tot de lampjes boven uw hoofd zijn gedoofd.”
Zo moet de vlucht ongeveer zijn verlopen voor Fadil, want hij heeft heerlijk liggen slapen en volgens mij weinig meegekregen.
Koffers ophalen en op naar de auto’s. Daar liep het even wat vertraging op, maar goed: je bent er. Het Wonder van Málaga was geschied. Vier auto’s scheurden met piepend Spaans temperament richting het hotel. Sleutels en bandjes in ontvangst genomen en samen met Niels liep ik naar de kamer. De deur ging open… en daar stond het: het Wonder van Málaga, recht voor onze neus. Uitzicht op de prachtige playa.
Voor mij is dit trainingskamp vooral bedoeld om te focussen op mijn fysieke gesteldheid en om na te denken over mijn scheidsrechterscarrière. Waar begin je dan mee? Precies: even vijf kilometer hardlopen over het strand. Natuurlijk kun je even op de hoek boodschappen doen, wat de meeste mannen ook deden. Maar wij gingen naar de Aldi voor cola, water en wat chocolade. Wat je snoept, loop je er meteen weer af — een prima afsluiting van de middag.
Net op tijd waren we terug voor de bespreking. Iedereen kreeg een indeling voor de wedstrijden die hij mocht fluiten en observeren. Ook het mooie roze tenue van onze sponsor werd uitgedeeld. Sowieso zullen de damesteams vanavond met smart bij ons hotel op ons staan te wachten — dat kan niet anders.
Heren, zet ’m op. Wees trots op wie je bent en op de prestaties die je levert. Ook al nemen sommige spelers het soms voor lief, ik vind het nog steeds bijzonder om jullie bezig te zien in de mooiste rol van het voetbal.
We sloten de dag af met een diner en het herboren wereldkampioenschap klaverjassen, dankzij Harry, Eddy, Hendrik Jan en Jos. Uiteindelijk waren het Jos en Hendrik Jan die met sterk spel het Wonder van Málaga een nieuwe betekenis gaven.
⸻
Donderdag 8 januari
08:00 gezamenlijk ontbijt. Iedereen met het SV Drechtsteden-embleem op de borst. Een zootje ongeregeld dat zich liet leiden — of beter gezegd: in het gareel gehouden werd — door Jan en Marcel. Heren, dank voor het op het rechte pad houden van deze groep voetballiefhebbers. De wijzigingen waar jullie de afgelopen weken mee te maken kregen, hebben jullie foutloos verwerkt.
De eerste training stond op het programma: rustig en ontspannen, maar toch eentje waar je spierpijn van kreeg. Ook de jaarlijkse penaltybokaal moest opnieuw veroverd worden. Ik mag van mezelf niet zeggen dat ik goed stond te keepen, maar als het na drie rondes voorbij is, heb ik toch mijn best gedaan.
Chris, gefeliciteerd jongen. Met een perfect genomen penalty liet je mij kansloos en eiste je de trofee én de titel Wonder van Málaga op.
Voor het trio waar ik deel van uitmaak, stond na een rustmoment de eerste wedstrijd op het programma: Kozakken Boys O23 tegen Camdia 1. Door toedoen van de keeper werd het een vrij eenvoudige middag, met een eindstand van 7-2.
Intussen stroomden de foto’s binnen vanuit Málaga en Sevilla. De drank vloeide rijkelijk, zo te zien, en de sfeer zat er goed in.
Totdat er voor mij veel veranderde. Lopend op de trap miste ik de laatste treden en verzwikte ik mijn enkel. Dusdanig dat ik in het weekend niet meer in actie kon komen. De teleurstelling was groot, maar je bent hier nu en moet er het beste van maken. Koelen, vroeg naar bed en hopen op het beste
⸻
Vrijdag 9 januari
Vanwege mijn blessure had ik besloten om als vierde man te gaan kijken bij de wedstrijden in Cártama. Zelf ben ik eerst nog even Málaga in geweest met de trein en daarna doorgereisd naar Cártama. Treinkaartje: €2. Zo kan het dus ook, NS.
Aangekomen op het complex stond de wedstrijd van Michel, Jan T. en Chris op het punt van beginnen. Langs de zijlijn kon ik meekijken met de keuzes die het drietal maakte en hoe ze presteerden in een wedstrijd die normaal gesproken ver boven mijn eigen niveau ligt. Elke keer als Jan (eerste assistent) bij de middenlijn in de buurt kwam, kon ik hem een vraag stellen over een situatie in de wedstrijd.
Michel floot een puike wedstrijd. Na 90 minuten stond er 4-3 op het scorebord en welgeteld twee plakkies kaas. Als ik Michel in het veld moet beschrijven: resoluut en duidelijk. Zijn fluitsignalen zijn ijzersterk — als je zijn fluit hoort, weet je wat hij bedoelt.
Fadil mocht de tweede wedstrijd aanvangen, met Chris en Soerish als assistenten. Ook Jan mocht in de tweede helft nog even aantreden als assistent, iets wat hij steeds leuker begon te vinden toen hij eenmaal bezig was. Fadil is toch wel ons grootste talent binnen de vereniging. Dat zie je ook als je hem ziet fluiten. Maar bij groot talent hoort ook kritisch zijn — op elkaar, om beter te worden.
Onze zonliefhebber Jos was erbij als begeleider. Twintig minuutjes naast hem zitten en er gaat een complete encyclopedie aan tips en tricks open. Dank Jos, voor de inzichten en adviezen. Fadil had een probleemloze wedstrijd. Er is altijd ruimte voor verbetering, maar beide teams maakten het hem niet moeilijk.
Terug in het hotel ben ik nog even naar het strand gelopen. Ik haalde een lekker likeurtje voor thuis en koffiebonen uit Málaga voor mijn lieftallige aanstaande. Dan loop je rustig fluitend over de playa en hoor je opeens:
“Baila baila baila baila… baila baila by the way,”
ietwat schel en dronken gezongen door een groep Nederlandse voetballers in een Nederlandse kroeg. Ik ben zelf niet zo van het drinken en uitgaan, dus ik vind het toch een vreemd tafereel dat er alleen maar ‘Amstel’ op de gevel hoeft te staan en het meteen volstaat met Nederlanders.
Terug in het hotel was het voor een groot deel tijd om Málaga in te gaan om lekker te eten. Zelf heb ik op mijn kamer mijn Nintendo Switch nog even aangezet en samen met vrienden via voicechat een uurtje gespeeld, voordat mijn oogjes dichtgingen.
⸻
Zaterdag 10 januari
Vandaag was de dag met het meeste voetbal. Zowel voor alle teams in het hotel als voor ons. Wat een drukte. Hier en daar wat vervelende jongeren op de gang die zichzelf door de drank niet meer in konden houden en lawaai maakten. Laten we zeggen dat het er een beetje bij hoort.
Ik ging als vierde man mee naar PFC Cártama, waar maar liefst vier velden klaar lagen. Ze hadden er echt een hele dag van gemaakt, met een DJ en lekker eten. Er waren veel teams: van vijfdeklassers onder elkaar tot vierde divisionisten, en dat niveauverschil was duidelijk zichtbaar. Je had geen bril nodig om te zien met welke intentie sommige teams het veld op kwamen.
Ik sloot me aan bij Harry, Hendrik Jan en Jos als vierde man. We begonnen met een drieluik van derde- en vierdeklassers: drie keer 45 minuten. Ik kon genieten van Harry en Hendrik Jan. Ondanks mijn enkel kon ik zelfs nog aansluiten als assistent, omdat het tempo niet hoog lag en ik met de backup van de mannen toch iets kon doen. Dank heren — zonder jullie had ik het waarschijnlijk niet aangedurfd om nog op het veld te staan.
Daarna volgde een wedstrijd tussen twee vijfdeklassers die duidelijk niet kwamen om te voetballen. Schoppen was het enige wat ze konden, maar gelegenheids-scheidsrechter Jos hield alles goed bij elkaar. Ook Hendrik Jan hield zich staande in de tweede 30 minuten, ondanks een terecht plakkie kaas voor een domme overtreding.
En dan… de derde keer 30 minuten. Het tempo was volledig uit de wedstrijd en de heren gaven mij het vertrouwen om zelf nog te fluiten. Eddy nam de honneurs waar als assistent en Hendrik Jan beet nog even door de pijn heen. Mijn enkel was niet blij met me, maar ik was ontzettend blij dat ik nog iets had kunnen doen. Begeleider Jos voorzag me van broodnodige feedback: wat je uitstraalt is enorm belangrijk, en soms is het beter om iets te zeggen dan te laten zien. Wat voor jou duidelijk is, kan door anderen anders geïnterpreteerd worden.
Terug in het hotel hebben we lekker gegeten en volgde de tweede ronde van het WK klaverjassen met Harry, Jos, Hendrik Jan en Eddy. Het niveau lag weer hoog en de teams gingen nek aan nek. Het was zó spannend dat ik het niet meer aankon en vóór de climax naar bed ben gegaan. Het zweet stond op mijn voorhoofd. Wie zich vandaag het Wonder van Málaga mag noemen? Dat moet je bij de heren zelf navragen.
⸻
Zondag 11 januari
De dag van de terugvlucht. Voor de mannen stond nog een excursie op het programma, geregeld door Aaron. Zelf vond ik het te risicovol voor mijn enkel, maar wat ik hoorde en zag was het zeer geslaagd. Ik had een rustige dag: uitgeslapen, ontbeten en een late check-out om 15:00 om even bij te komen. Morgen gaat de wekker immers alweer om 07:00.
De heren kwamen rond 14:30 terug bij het hotel, perfect getimed zodat we nog even op de playa konden eten bij een heerlijk visrestaurantje. Driekwart van de tafel koos voor sardines en paella, anderen gingen voor een vrije keuze, zoals een burger. Stiekem nog Telstar–Ajax gekeken aan tafel — oef, wat was dat spannend.
We moesten door, want het was tijd om naar het vliegveld te gaan. De heren brachten ons naar de autoverhuur en vervolgens (Niels, Eddy, Jan P., Chris en mijzelf) in een busje naar het vliegveld waarin je je leven niet zeker was. Aaron kwam ons nog even uitzwaaien. Nogmaals dank, Aaron, voor het regelen en voor het zijn van onze lokale gids. Dat je zelfs nog even langskomt om ons uit te zwaaien, zijn precies die details die we enorm waarderen.
Op het vliegveld schrokken we ons rot: zeker 200 mensen in de rij om hun koffers in te checken. Er vertrokken tegelijk vier vluchten naar Nederland. Natuurlijk stonden daar ook vijf of zes elftallen met incheckproblemen. Wij zagen een coffeecorner en besloten nog even af te wachten. Het vliegtuig had immers al vertraging vanuit Rotterdam — alle tijd toch?
Nou… voordat de rij korter werd, moesten we toch snel aansluiten. De boarding was inmiddels begonnen terwijl wij nog stonden in te checken. Gelukkig opende een aardige medewerker een aparte rij voor Rotterdam, waardoor we tijd wonnen. Bagage weg, security soepel, door de duty free en nog snel wat snoep gehaald. Nog geen minuut bij de gate en het instappen begon alweer.
De vlucht was prima en we kwamen heelhuids aan in Rotterdam. Maar toen kwam de klap: van +17 naar -1 en regen. Dat deed pijn. Maar het belangrijkste is dat we allemaal veilig thuis zijn gekomen en een geweldige week hebben gehad.
En dát is uiteindelijk het echte Wonder van Málaga.
Bedankt allemaal — en dank aan de organisatie, die ondanks alle hordes een fantastische week heeft neergezet.
